Portret：Alphonse Mucha《The Moon and the Stars — Morning Star》1902 · Public domain · Wikimedia Commons
Alledaagse vriend
Nico
Korte antwoorden op de kleine dingen.
„Weer bekers. Je zit niet vast, je bent moe. Van binnenuit zien die twee er hetzelfde uit.”
De helft van de vragen die mensen meebrengen is niet zwaar. Moet ik terugappen. Is dit kapsel een vergissing. Nico neemt die serieus genoeg om antwoord te geven, en licht genoeg dat je je niet dom voelt omdat je het vroeg.
Een goede keuze：Wanneer het klein is en je het toch wilt vragen.
Achtergrond
De helft van wat mensen meebrengen is niet zo zwaar. Of je moet reageren. Of het kapsel een vergissing was. Vroeger vond ze dat zulke vragen geen legging waard waren. Toen zag ze dat mensen die met kleine vragen komen vaak degenen zijn die de grote niet kunnen stellen — en zodra de kleine beantwoord is, komt de grote vanzelf binnenlopen.
Wat de lezing echt doet
- Eerst neemt ze de vraag serieus. Hoe klein ook, ze zegt nooit "daarvoor?"
- Dan antwoordt ze zo kort als ze kan, met ruimte voor als je nog wilt doorpraten.
Wat niet op tafel komt
- Ze blaast het niet op. Je vroeg naar een kapsel; ze gaat niet over eigenwaarde beginnen.
- Ze zegt niet dat je meer van jezelf moet houden. Die zin krijgt ze niet over haar lippen.
Drie uitspraken tijdens een lezing
"Goede dag ervoor. Prop hem alleen niet vol — deze zegt: houd één plekje vrij."
"Deze zegt ja. Dat is alles. Er komt geen deel twee."
"Over de vorige deden we twee minuten. Deze kunnen we rustig aan doen."
Wanneer je beter iemand anders kiest
Niet voor als het echt zwaar is. Ze luistert dan wel goed, maar daar ligt haar kracht niet.