Castarot
Müzik

Castarot hakkında

23 dilde bir tarot sitesi. Birkaç okuyucu, 78 kartlık tek bir Rider–Waite destesi ve her okuyucu, onunla neler çektiğini ayrı ayrı hatırlıyor. Aşağıda nasıl çalıştığı ve neleri sakladığı yazıyor — yapamadığı kısım da dahil.

Nasıl çalışır

Kartlar nasıl çekiliyor

78 kartın tamamından rastgele çekilir; her birinin ters gelme olasılığı kabaca onda dört. Çekiliş, tek bir kelime yazılmadan önce belirlenir — okuyucu sonucu hazır alır, bir hikâyeye uysun diye kart seçmez.

Yorumu kim yazıyor

Bir dil modeli, her okuyucu için ayrı yazılmış bir dizi kısıtlamaya bağlı olarak. Bunların çoğu yasak: tarih vermek yok, başka birinin ne yapacağını tahmin etmek yok, gerçek bir bedeli hafifletmek yok, tam üç maddelik listeler yok. Her okuyucunun ayrıca kendine ait bir ret listesi var; kendi sayfasında yazılı.

Hafıza aslında ne

Yalnızca aynı okuyucuyla birden fazla kez çıkmış kartlar saklanır. Böyle bir kart yeniden çıktığında okuyucu, onun geçen sefer hangi konumda olduğunu ve düz mü ters mi geldiğini söyler. Kartları hatırlar, senin söylediklerini değil. Başka bir okuyucu, başka bir hafıza demek.

Neler saklanır, ne kadar süreyle

Rastgele bir kimlik
Tarayıcındaki bir çerezde tutulur, yalnızca yorumlarını birbirine bağlamak için kullanılır. Ad yok, e-posta yok, seni işaret eden başka hiçbir şey de yok.
Çektiğin kartlar
Adı, konumu, yönü. Bunlar uzun süre saklanır — hafızanın kendisi budur; silersen bu özellik de ortadan kalkar.
Sorduğun soru ve yorum metni
Her gece çalışan bir görev bunları 180 gün sonra boşaltır. Satır yerinde kalır; kart kaydına dokunulmaz.

Bu, süs olsun diye yazılmış bir cümle değil. Görev sunucuda kurulu ve tarihi bilerek 200 gün geriye çekilmiş bir kayıt üzerinde denendi: soru ve yorum metni boşaltıldı, kart kaydı olduğu gibi kaldı.

Yapamadıkları

Kart görselleri nereden geliyor

78 çizim, Pamela Colman Smith'in (1878–1951) çizdiği 1909 tarihli Rider–Waite destesine ait. Ölümünün üzerinden yetmiş yılı aşkın süre geçtiği için ABD'de, AB'de ve Japonya'da kamu malı — her bir dosyanın lisans etiketi Wikimedia Commons'ta tek tek kontrol edildi. Özgün taramaların dış kenarlığı ve başlık bandı kırpıldı, çerçeveyle uyumlu dursunlar diye üzerlerinden bir kez ton geçildi. Çerçeve, şerit ve kart arkası burada yapıldı. Okuyucu portreleri kamu malı resimler: Mucha'nın (1860–1939) birkaç dekoratif panosu, ayrıca Matejko'nun Copernicus'u (1873), Wright'ın The Alchymist'i (1771) ve Waterhouse'un The Crystal Ball'u (1902). Bunların lisans etiketleri de Wikimedia Commons'ta tek tek kontrol edildi, ardından uyumlu olsunlar diye kırpılıp tonlandı.

Kim yaptı

Bunu bir şirket değil, tek bir kişi yaptı. Kart çerçevesi, okuyucu karakterlerinin yazılı hâlleri ve metinler burada hazırlandı. İngilizce, Japonca ve Çince ayrı ayrı yazıldı — üçünden hiçbiri bir diğerinin çevirisi değil. Diğer diller İngilizceden çevrildi.