Şeytan

Bırakabileceğin bir şeyin içinde kalıyorsun. Gitmek mümkün. Hakkında sustuğun kısım da bu. Kalmaktan ne kazandığına bak — rahatlık, alışkanlık, yalnız olmamak — ve bunu kendine yüksek sesle söyle. Sonra bu değiş tokuşun hâlâ buna değip değmediğine karar ver. Partnerinin gözlerine bakmaktan kaçınıyorsan, onun neyi görmesinden korktuğunu kendine sor.

Bu ilişkiyle ilgili Şeytan kartını çektim. Asıl tıkanan ne?

Seni yıpratan bir rolü, bir yöneticiyi ya da bir çalışma düzenini bırakmıyorsun ve kendine başka seçeneğin olmadığını söylüyorsun. Var. Zincir gevşek. Ayrılmanın sana gerçekte neye mal olacağını yaz — para, zaman, kendin hakkında anlattığın bir hikâye — ve gerçek bedelleri korktuğun bedellerden ayır. İstifa etmeden önce başka yerlere başvur ya da hiç kabul etmediğin koşulları yeniden müzakere et.

İşle ilgili Şeytan kartını çektim. İlk adımı nereye atmalıyım?

Borç ya da bir harcama alışkanlığı seni tutuyor, çünkü onu kalıcı sayıyorsun. Değil. Figürler birbirine bakmıyor; sen de rakama bakmıyorsun. Bak ona. Ne kadar borcun olduğunu ya da ne kadar harcadığını gözünü kırpmadan topla, sonra bu hafta değiştireceğin tek bir şey seç. Küçük ama yapılmış bir şey, hiç başlamadığın bir plandan iyidir.

Parayla ilgili Şeytan kartını çektim. Gerçekten param mı yetmiyor, yoksa harcamaktan mı korkuyorum?

Seçtiğin ve seçmeye devam ettiğin bir şeyle bir sözleşmenin içindesin. Bu kader değil. Zincir kaldırılabilecek kadar gevşek; yani kalan da sensin. İşe ona doğrudan bakarak başla — drama yok, bahane yok. Sonra gevşekliği sına: bir kez atla, bir kez hayır de, bir gün onsuz geçir. Geri dönmek için kendine ne söylediğine dikkat et.

Şeytan kartı içinde olduğum bir hâlin adını koyuyorsa, önce dinlenmeli miyim, yoksa önce harekete mi geçmeliyim?